هیچ کاریشم نمی تونی بکنی !

یاد روزایی که دو تا فرشته تو زندگیم بودن به خیر ! یاد روزایی افتادم که کنارشون بودم ُ حاضرم هرچی تحصیلاتو و مدرک دارم بدم ولی فقط یه روز کنارشون باشم .حتی فرصت  درست خداحافظی کردنم از خودم گرفتم ُ اونم به بهانه ی شلوغی سری که دنبال مدرک بود و کنکور داشت و وقت نداشت ُ حتی حشره ای رو که داشت تو زندگیش جا باز می کرد  رو خوب ببینه ! یه حشره ی ناموزون و کج و معوض که داشت هر روز بیشتر بهش نزدیک می شد ! کاش دوباره بچه بودم و توی باغ زردآلو می دویدم و ....

کاش دوباره دامن بی بی جان  گل دار می شد و لبخند باباجان گرمم می کرد مثل آفتاب گرم ...

نمی دونم ...

هرچی آدم به مقطع های بالاتر می ره قاعدتا باید با آدمای بهتری آشنا بشه ولی آدما هر روز خالی تر می شن و ارتباط برقرار کردن باهاشون سخت تر ...

حرفای همو بد تعببرمی کنن و روسری خودخواهی شونو سرشون می کنن و پیرهن حسادتو برشون !

شاید این حشره الان خیلی خیلی بهم نزدیک شده باشه ... حشره ای به اسم بزرگ شدن که بیخ گلوم رو گرفته و هر روز با هزار التماس ازش خواهش می کنم که فقط یه روز یه روز دیگه بهم وقت بده که کودک بمونم ..فق ط یه روز دیگه ... و هر روز نفس نفس زنان کودکی می کنم در حالی که اطرفیانم به کارام می خندن و مجنون وار  سر مست می شم از کودکی ( غنیمتی که شاید دیگه فرداش نداشته باشم ش )

تا شب از کمبود هوای کودکی کبود می شم و دیگران همچنان می خندن و  تازه از دل درد های عصبی وسوزش های سردل که جدیدا گرفتارشون شدم به خودم میام که انگار داره وجودم رو می جوه این حشره .. اینجا هوا نیست  به خدا ... نیست !

و من نمی دونم تا کی میتونم این حشره رو معطل نگه دارم که تمام نا تمامم رو ُ وجود کودک لطیفم رو ندره ...تباه نکنه ...حشره ای که نمی دونم سراغ بقیه هم رفته یا نه ... حشره ای که داره آروم آروم وجودم رو مسخ می کنه ...  وقتی تو آینه نگاه می کنم ُ تازه یادم می افته که چقدر حشره آدم زشتی دارم می شم... موجودی که مجبورم می کنه روی دو پا راه برمو  از چیزایی خوشم بیاد که دو پاشده ها دوست دارن ... وای وای و ای ... کاش کاش کاش زمان تو ی همون دوران راهنمایی  متوقف  می شد و من هنوز توی باغ زرد آلو و بین درختای انگور پرسه می زدم و دنبال قارچ تمام باغ های اطراف رو می گشتم و اون وقت خسته که می شدم وسط درخت گردو صد و چند ساله باغ ول می شدم و گل بازی می کردم و اون قدر در این خلسه فرو می رفتم که یه هو  با صدای بی بی جان که داشت با صدای خودش می خوند و سار ها  رو از رو درختای میوه دور می کرد به لایه های عمیق تر کودکی پا می زاشتم و بچگی های م حتی درخت گردو رو هم مست می کرد و سر ذوق می اورد ُ درختی که سوخته بود خیلی وقت پیش ولی از یه گوشه ی تنش جوانه زده و بود و دوباره مشتش رو به آسمان رسونده بود!..

کافیه چشمام رو ببندم لحظه لحظه ش رو یادمه ...زنده ست ُ هست ُ الان جلوی چشممه ... این قدر که الانم (من دانشجوی ارشد) فقط برام یه توهمه که باعث درد هاو سوزش سر دلایی شده و یه وقتایی پتوی تنهایی مو خیس اشک می کنه ..!

سانت به سانت خونه گلی قدیمی شون که حالا شده یه مخروبه رو یادمه ... خونه ای که قدمت چند صد ساله داشت و از پدر به پسر چند نسل زندگی ها رو در آغوش گرفته بودُ هر سال عید خودم باید خونه رو تزیین می کردم ُ بی بی بهم اعتماد عجیبی داشت چون نوه بزرگ تک پسرش بودم ُ حرف م دررو داشت ُ هر جا که بودم هر کاری که داشتم یه هفته به عید باید دونه دونه پرده ها ُ قالیچه ها ی قدیمی دست بافت ُ لب طاقی یای گلدوزی که بی بی خودش با دست دوخته بود و تمام نالیچه ها و گلدونای گل رو خودم باید مرتب می زاشتم تو خونه ... سفره عید کار خودم بود ُ ظرفای قدیمی و آجیل بو داده که خود بی بی درست می کرد و...بعدشم روی ایوونو آب و جارو می کردم و ..عجب بوی خاکی بلند می شد ُ نفس کشیدن و بو کردن این بوی خاک شادی عالم رو ُ رو دلم جا می داد. بعدش م با بی بی دو تایی می شستیم روی ایوون و چای دم می کردم و قلپ قلپ خوشی بود که روونه ی دلم می شد... تا چایی رو می ریختیم بابا جان از در می رسید و بی بی به شوخی می گفت : ها نیگاش کن انگار تا چایی درست می کنم صداش می کننُ هر جا باشه  هر موقع روز که باشه تا چایی دم کنم سر می رسه !

حالا تا چشمام رو می بندم ریز به ریز با همه ی جزئیات خونشونو یادم میاد ُ درست جلوی چشممه ... باغ زرد آلو و خوشه های بلند انگور کشمشک که تو آفتاب طلایی می شدن و آدم رو وسوسه می کرد ُ که به دهان بزاریش  و ... اون جا این قدر برام بزرگ بود که از صبح تا شب بازی می کردم و می دویدم و از وقتی تونسته بودم بدوم تا سال دوم دبیرستان هیج جاش برام تکراری نشده بود ... یقین دارم که یه تیکه از بهشت بود ... بهشت من ُ دو تا فرشته داشت که خیلی دل تنگشونم ُ وقتی این حشره نامرد داره خفه م می کنه وفتی دارم کبود می شم ُ چشمامو می بندم و ... دوباره نفس می گیرم حتی به قدر یه روز یه لحظه ...

دوباره داره عید می یاد و امسال میشه ۴ رو مین سالی که بی  بی نیست و ۶ مین سالی که بابا جان نیست !  ُ شش ساله دارم تقلا می کنم که نفس بکشم ...

 اما مشتاقانه منتظر عیدم چون دوباره به دیار شادیاخ می رم و نیشابور رو در آغوش می گیرم و نزدیک تر از همه جا به بی بی و بابا جان می شم . دوباره درختای آلبالوی حیات شکوفه میدن و سبزه های حیات پشتی در میاد و من ....عید زودتر تو رو خدا زودتر بیا ُ دلم برای سانت به سانت نیشابور و محله پرنده آبادم تنگ شده ... شادیاخ من ُ از همین راه دور می بوسمت ! عاشقتم  نیشابور ! ُ عطار سیمرغ رو بفرست تا برگردونتم به دیار شادیاخ مون ... باید زودتر برم تا آتیش نگرفتم جام خیام رو سر بکشم !